17/2/2008 - KAZ DAGLARI

KAZ DAĞLARI Alpler'den sonra dünyanın en fazla oksijen üreten dağının Kaz Dağları olduğunu biliyor muydunuz? Durum böyle olunca da ülkemizin en fazla oksijen üreten bölgesi de tabii ki burası. Mitolojideki ismi İda olan Kaz Dağları'nın jeolojik konumu nedeniyle oluşmuş ilginç bitki örtüsü, iklim ve toprak yapısı sayesinde bu bölge devamlı olarak yüksek oranda oksijen üretiyor. Ayrıca Ege Denizi'nin kıyılarına kadar inen Kaz Dağları'nda hem kara hem de deniz iklimi birlikte görülüyor. Çanakkale Boğazı'ndan gelen hava akımları, karadan denize doğru oluşan bir oksijen hareketi oluşturuyor

17/2/2008 - KAZ DAĞLARI

Bitki yapısı olarak Avrupa-Sibirya bölgesiyle, Doğu Akdeniz bölgesinin tam sınırını oluşturan Kaz Dağları'nda doğal olarak her iki bölgenin bitkisel özelliklerinin harmanlanmasıyla yeni bitki türleri kendini göstermiş. Bu nedenle bölgede 21 çeşit bitki türü var ki, Dünya'da sadece Kaz Dağları'nda yetişiyor. 'Kesin olarak korunması gerekir' ibaresi ile kayıtlara geçen Kaz Dağı Göknarı, bu 21 çeşit bitki arasında en önemlisi. Kaz Dağları'ndaki köylerde bu ağacın kozalakları çaya katılır. Demlenen çaya özel bir aroma verir. Aynı şekilde köylülerin Kaz Dağı adaçayı dedikleri 'Sideris trojana', Kaz Dağı çiğdemi, dağ lalesi, beyaz ve kırmızı şakayık Kaz Dağları'nda yetişen onlarca bitkiden birkaçı.
Bölgede bulunan endemik, yani 'Yayılışı sınırlı olan tür' denilen bitki türleri üç grup altında sınıflandırılıyor. Dünya'da sadece Kaz Dağları'nda yetişen endemik türler birinci grubu, Dünya'da sadece Türkiye'de aynı zamanda Kaz Dağları'nda yetişen türler ikinci grubu, endemik olmayan ancak Türkiye'de sadece bu bölgede yetişen türler ise üçüncü grubu oluşturuyor.
Dünya Bankası, 'Türkiye'de Genetik Çeşitliliğin Yerinde Korunması Projesi' için 5.1 milyon dolar ayırmış. Yedi yıl boyunca Kaz Dağları yedi bölgeye ayrılarak türleri saptanan bitkiler tek tek sınıflandırılmış. Bu proje içinde 4. Bölge olarak ayrılan Kalkım'daki Koca Mezarlık denilen bölge ne yazık ki, bugün linyit kömürü çıkarmak adına kazılıyor. Son yirmi yıl içerisinde zeytinlik alanların imara açılmasıyla yapılaşma dağın eteklerinden yukarılara doğru tırmanmaya başladı. Ancak son dönemde zeytincilikten para kazanılmaya başlanmasıyla bu yapılaşma şimdilik hız kesmiş görünüyor. İnsanların son zamanlarda doğaya dönüşü ve doğal olanı yerinde görme isteği, bölgenin korunabilmesine önemli katkılar sağladı. Bu duygularla hareket eden insanlar, Kaz Dağları'nın orijinalliğini hâlâ koruyan Adatepe, Yeşilyurt gibi köylerine yerleşerek evlerini aslına sadık kalarak restore ettiler. Böylece bu köyler betonlaşmanın etkilerinde kurtarılarak, bugün insanların zevkle ziyaret ettikleri yerler haline geldi.
 

Aynı şekilde Tahtakuşlar Köyü'nde emekli öğretmen Alibey Kudar ve ailesi tarafından kurulan Etnografya Galerisi ve Türkiye'nin ilk köy müzesi sayesinde de Kaz Dağları'nın geleneksel yaşantısından geriye kalan objeleri görmek, bizzat Alibey Kudar'ın ağzından onların efsanelerini dinleme fırsatı bulabilirsiniz. Dünya'da sergilenen en büyük deri sırtlı deniz kaplumbağısını da görebilirsiniz. Latince ismi 'Dermochhelys corıacea' olan kaplumbağa'nın boyu 1.97 cm, ağırlığı da 360 kg. Bu kaplumbağa 1997 yılında Edremit Körfezi'nde ölü olarak bulunmuş, sonra da galeri sahipleri tarafından mumyalanmış. Müzeyi tanımak için www.etnografyagalerisi.com  ve www.tahtakuslar.8m.com'u gezebilirsiniz.
E-mail: m.selim@turk.net Tel: 0266-387 33 40.

Mitolojinin efsaneleriyle örülü geçmişine, Yörük kültürünün hikâyelerini katan Kazdağı, bahar aylarında doğasının tüm cömertliğini ziyaretçilerine sunuyor.

İda yada Kazdağı , binlerce yıldır kim ne ad vermiş olursa olsun onun mütevazi heybeti  bölge insanını geçmişte de etkiledi, bugünde etkiliyor, gelecekte de etkileyecek. İnsanlar  üzerindeki etkisi efsanelerle dile getirilmiş çağlar boyunca. Adını aldığı efsane şöyle anlatılıyor. “Tanrılar tanrısı Zeus’un kaçamaklarından biri olan güzeller güzeli İda, Hera’nın öfkesinden kurtulmak için buzağı kılığına girer. Bu durumu öğrenen Zeus’un eşi Hera, buzağı kılığındaki İda’nın başına bir atsineği musallat eder.  Atsineğinden kurtulmak isteyen İda’nın kaçışı tanrıların dağı Olimpos’tan başlayıp Kazdağları’nda son bulur. O gün bugündür bölge İda Dağı olarak anılır.”

Türklerin bölgeye gelişiyle Yörük kültüründe önemli yeri olan Kaz nedeniyle Kazdağları adını alır. Küçükkuyu’dan, Edremit’e yaklaşık 80 kilometre masif bir kütle halinde uzanan Kazdağları’nın en yüksek noktası 1796 rakımlı Babadağ zirvesi.
 

    Doğu’dan, batıya doğru uzanan Kazdağları’nın kuzey yamaçlarından gelen rüzgarlar

yoğun bitki örtüsünden aldığı oksijeni güneydeki denizin iyotuyla buluşturur. Bu durum bölgenin Alplerden sonra dünyanın en yüksek oksijen oranına sahip olmasının nedeni.

      Kazdağları’na yapılacak bir yolculukta deniz kıyısıyla, dağın yamaçları arasında sıralanan gezilecek yerlere ulaşmak son derece kolay. Söz konusu mekanlara giden yollar oldukça iyi durumda.

     Kazdağları’nı gezmeye  Yeşilyurt Köyü ile başlamak uygun olur. Böylece bölgenin  geçmişteki   mimarisini ve yaşam biçimini anlayabiliriz. Tamamen taş evlerden oluşan köyde büyük kentlerden gelenlerle, yöre insanı bir arada yaşıyor. Son yıllarda İzmir, İstanbul, Ankara gibi kentlerimizden gelenlerin köy evlerini satın alıp restore etmeleriyle birçok ev yıkılmaktan kurtulmuş. Bu evler bugün konut, pansiyon veya kafe olarak kullanılıyor. Köy halkının çoğunluğunun burayı terk etmemiş olması köyün canlılığının devam etmesini sağlamış.

      Yeşilyurt’tan sonra Edremit’e doğru devam edildiğinde Küçükkuyu’dan geçiliyor. Buradan dağlara doğru beş kilometrelik bir yolla ulaşılan Adatepe Köyü yolculuğun ikinci durağı olabilir. Adatepe’de Yeşilyurt gibi taş evlerden oluşuyor. Ancak burada yaşayanların neredeyse tamamı dışarıdan gelenler. Bu nedenle köyün evleri iyi durumda ancak sokakları bomboş.

     Adatepe’nin girişindeki sarı bir tabela Zeus Altarı’nı işaret ediyor. Yaklaşık on dakikalık keyifli bir yürüyüşle ulaşılan altarın manzarası büyüleyici. Bir tarafta Edremit Körfezi, diğer tarafta Midilli Adası’yla Ege’nin mavisi adeta ayaklarınızın altına seriliyor. Söylenceye göre Zeus, Truva savaşını buradan izlemiş. Ancak manzarayı izlemekten savaşı izlemeye pek fırsat bulduğunu sanmıyorum.

          Zeus’tan söz açılmışken, Kazdağları’nın en ünlü efsanesini anlatmamak olmaz.

      “ Tanrıların Dağı Olimpos’ta yapılan bir düğüne tüm tanrı ve tanrıçalar davet edilmiş, ancak nifak tanrıçası Eris çağrılmamıştı. Bu duruma sinirlenen Eris düğünün eğlencesini bozmak için düğün sofrasının ortasına üzerinde “en güzele” yazılı altın bir elma atar. Güzel olduğunu düşünen tanrıçaların ellerinde dolaşan elma sonunda üç güzelin arasında kalır. Zeus’un huzuruna çıkan Hera, Afrodit ve Athena  elmayı en güzele vermesini isterler. Zor durumda kalan Zeus en güzeli seçmesi için  İda Dağı’nda çobanlık yapan Paris’e gönderir onları. Ancak Paris sıradan bir çoban değil Truva Kralının oğludur. Doğduğunda kahinlerin bu çocuk Truva’nın mahvına sebep olacak demeleri nedeniyle  İda Dağı’na bıraktırılmış ve burada büyümüştür. Paris kendisine Helena’nı aşkını vadeden  Afrodit’i güzel seçer. Ardından Helena’yı alıp Truva’ya kaçırır. Böylece on yıl sürecek savaşlar başlar ve kehanet doğru çıkar. Yani Truva mahvolur.”
 

    Adatepe Köyü’nden tekrar anayola çıkıp Edremit’e doğru yöneldikten yaklaşık 20 kilometre sonra kaplıcalarıyla ünlü Güre’ye ulaşırsınız. Ancak Güre’ye girmeden önce dağlara doğru tabelalar Tahtakuşlar Etnografya Galerisi’ni işaret eder. 1994 yılında  Unesco ödülünü alan galerinin kurucusu emekli öğretmen Alibey Kudar. Muhtemelen sizi o karşılayacak ve  doyumsuz sohbetiyle Kazdağları’nın öykülerini anlatacaktır. Galeride Yörük kültürünün gündelik kullanım objelerinin yanında Kazdağları’nın şifalı bitkilerini de bulmanız mümkün. Bu bitkilerin nasıl kullanılacağını ve nelere iyi geldiğini yine Alibey Kudar sizlere anlatacaktır. Dünyada sadece Kazdağları’nda yetişen 21 bitki türünden biri olan Kazdağı Köknarı’nın kozalaklarını buradan alabilir ve demlediğiniz çaya katarak keyifle içebilirsiniz.

           Galeriden sonra yola devam ettiğinizde içinden geçeceğiniz Güre özellikle serin havalarda kaplıcaları ve termal sularıyla mutlaka değerlendirilmesi gereken bir seçenek. Güre’den sonraki durağımız patikalarda yürümek ve Kazdağları’nın zirvesinden akıp gelen gürül gürül suların yanıbaşında keyif yapmak isteyenler için Sutüven Şelalesi.

            Akçay’ı geçer geçmez Zeytinli tabelasını takip ettiğinizde kasabanın içindeki tabelalar sizi Sutüven Şelalesi ve Hasanboğuldu Büveti’ne ulaştırır. Dilerseniz aracınızı Beyoba Köyü’nde bırakabilir ve buradan  başlayan hoş bir patikadan kısa bir yürüyüşle şelaleye ulaşabilirsiniz.

           Homeros’un İlyada Destanında bölgeyi, “bin pınarlı İda” diye tanımlamasının  nedeni, yaklaşık 15 metreden dökülen şelaleyi görünce daha iyi anlaşılıyor. Şelale ve çevresi doğaseverler için tam bir cennet görünümünde.

          Şelaleden dere boyunca yapılacak kısa bir yürüyüş sizi etkileyici öyküsüyle ünlü Hasanboğuldu Büvetine ulaştırır. Akan suların darbeleriyle oluşan havuzlara büvet deniyor. Burasıda büyükçe bir havuz görünümünde. Ünlü öykücümüz Sabahattin Ali’nin bir kitabında anlattığı Yörük kızı Emine ile ovalı Hasan’ın hazin aşk hikayesinin son bulduğu Hasanboğuldu Büveti yaz aylarında yüzmek için uygun bir mekan.

         Kazdağları doğasının bir aynası olan  Sutüven Şelalesi ve Hasanboğuldu Büveti’nin ardından  Edremit’i görmek gerekir. Edremit’in girişinde yer alan ve yüz yıllık zeytinyağı geleneği olan Midas firmasının açtığı ve geçmişte zeytinyağı üretiminde kullandıkları malzemeleri sergiledikleri müze görülmeye değer. Buradan bölgenin ünlü sızma zeytinyağını alma şansıda bulabiliyorsunuz.

         Kazdağları’nın geleneksel köylerini ve doğasını gezmenin ardından , bu geleneklerin ve coşkulu doğanın bölgenin daha büyük yerleşimlerini nasıl etkileyip, şekillendirdiğini anlamak için son durak kesinlikle Edremit olmalıdır. 

13/2/2008 - penınsula valdes

PENINSULA VALDES VE BALİNALAR

Magellan Boğazı’ndaki, yelken maceramızdan sonra, dünyanın sonundaki kasaba Ushuaia’dan ayrılıp, Patagonya’nın ıssız bölgelerinden, Arjantin’in kuzeyine doğru çıkmaya başladık. Hedefimiz balinaları ile tanınmış olan, Peninsula Valdes yarımadası ve iki iş denizin bulunduğu, Güney Amerika seyahatimin, heyecanlı tekne maceresına doğru, doğada kamp yaparak, birkaç günlük yorucu kamyon yolculuğundan sonra, Puerto Madryn şehrine ulaşıyoruz. Bu arada güneydeki soğuklardan da kurtuluyoruz. Şehir kenarında kampımızı kuruyoruz. İlk gün şehirde alışveriş, telefon, internet gibi işlerimizi hallediriyoruz ki, buraya geliş amacımız, Peninsula Valdes yarımadasına gidip, bu bölgenin vahşi yaşamını karada ve denizde incelemek.

Yarımada... 3625 km2 yüzölçümüne sahip yarımada, Atlantik Okyanusu kıyısında olup, doğal koruma statüsüne sahiptir. Geç de olsa 1999 yılında, UNESCO tarafından dünya mirası listesine alınmıştır. Bu bölgede, penguenler, deniz aslanları, deniz fillerinin yanında, boyları 18 metre, ağırlıkları 40 tona kadar ulaşan, sürüler halinde yaşayan, İspermeçet balinaları, körfez dışında katil balinaları, kara bölümüne ise 181 kuş çeşitliğinin yanında, Guanako’lar (Lama), Mara’lar, Nandu’lar (deve kuşu çeşidi) ile dünyanın ilgi odağı olmuştur. Balina Sürüsü… Puerto Madryn’den 81 km ilerdeki Nuevo körfezindeki, tek yerleşim merkezi, nüfusu sadece birkaç yüz olan Piramide köyüne gidip, 12 metrelik tekne kiralayıp denize açıldık. Dürbünle deniz yüzeyini tarayarak ilerliyoruz. Bir süre sonra denizden suların havaya püskürdüğünü görüp o yöne doğru hızla hareket ediyoruz. Birkaç yüz metre kaldığında hızımızı kesip oldukça yavaşlıyoruz ve balina sürüsüne 8 metre kadar yakınız. Öylesine heyecanlanıyoruz ki kalbimizin gümbürtüsünden ürküp gitmezler diye dua ediyorum. Bir tanesinin 4, 5 metre boyunda yavrusu da var, annesinin etrafında oynaşıp duruyor. Arada bir hep beraber dalışa geçiyorlar, son olarak büyük kuyruğu havaya kalkıp, dev bir tokat gibi suya çarptığında, müthiş görüntüler ortaya çıkıyor ve ben hazır kıta gibi beklediğimden bu tür olağanüstü görüntülerden yakalayabildim. Zevkten, mutluluktan adeta uçuyorum.

Muhteşem Ötesi… Balinalar su üstüne çıktıktan sonra nefes verişlerinde 5-6 metreye kadar su püskürtmeleri ve o an çıkardıkları ses ürkütücü olmakla birlikte, gerçekten muhteşem ötesi. Düşünsenize, bir belgeselin içinde figüran gibi hissediyorum kendimi. Balinalara yaklaşırken, su üstünde dalışa geçmiş denizaltı sanabilirsiniz. Biraz daha uzaktan bakıyorsanız denizin ortasında kaya var diye düşünebilirsiniz, anladığım kadarı ile balinalarda meraklı memeliler. Bazen biz çok yaklaştığımızdan onlara zarar vermemek için teknenin motorunu durduruyoruz. O zaman balinalar da tekneye sürtünecek kadar yakına gelip adeta onlar da bizi inceliyor. Gerçi yavrusu olan arada bir saldırgan davranışlar sergiliyordu. Sonrasında bizlerden bir zarar gelmeyeceğini büyük olasılıkla hissedip sakinleşti. Tabii, ben bir gözümle izliyor, diğeriylede kameramın vizöründen bakıp deklanşöre basıyordum. Yörenin Denizdeki Diğer Canlıları… Balinaları izledikten sonra karaya çıkıp, karayolu ile deniz filleri, aslanları ve penguenlerin koloni halinde yaşadığı bölgeye çıktık. Onlar da ayrı güzellik. Fazla yaklaşmadan görüntüleri karelemeye başladım. Deniz filleri ve aslanları sanırım biraz tembel ve gürültücü hayvanlar, yatıp duruyor, arada bir yatış pozisyonunu değiştirip, böğürürcesine sesler çıkarıp dişilerine kur yapıyorlar, Tüm hayvanalarda olduğu gibi yavrular çok çok sevimli.Deniz memelileri sınıfındaki bu hayvanlar,karadaki hemcinsleri gibi sıcakkanlı,emzirme yeteneğine sahip.İlk soyları 45milyon yıl öncesine dayanıyormuş.Genellikle büyük denizler ve okyanus kıyılarında kolaniler halinde yaşıyorlar.Beslenmek(avlanmak)için denize girdiklerinde 600 metreye kadar dalıp,bir saat kadarkalabiliyorlarmış.Penguenlerin paytak paytak yürüyüşleri bana Şarlo’yu hatırlattı.Cana yakın sevimli şeyler.Bizlerden korkmamaları ilginçti,birkaç tanesi yanıma kadar geldiler,sanki benim özel modellerimmiş gibi pozlar verdiler,sanırım Tanrı’nın sevgili kullarından biriyim. Dişi penguenler yumurtalarını çıkardıktan sonra,yumurtayı babaya bırakıp,beslenmek üzere denize dönüyorlar.Bu arada baba kuluçkaya yatıyormuş,birkaç ay sonra dönen anne,yavruyu beslemeya başlıyor,aylarca aç kalan baba beslenmeye gidiyormuş.Penguenlerin eşlerinden biri ölünceya kadar,birbirine sadık kalmaları bana çok ilginç geldi. Binlerce penguen birarada yaşıyorlar. Baktığınızda hepsi birbirine benziyor yani gözle ayırtetmek mümkün değil,öğrendimki birbirlerini seslerinden tanıyorlarmış.

Müze Sonrasında o bölgede bulunan müzeye gittim. Bana göre en ilginç materyal.1000 yıllık iskeleti eksiksiz 20 metrelik balina fosili ve müzenin dışında da yörenin yabanil yaşamındaki hayvanları koruması için açık havadaki dev İsa heykeliydi. Peninsula Valdes’i ve Patagonya’yı gerimizde bırakıp, tangonun büyüsüne, kendimizi kaptırmak üzere,Arjantin’in ve Tango’nun başkenti Buenos Aires’e doğru yola çıkıyoruz.

5/2/2008 - HANGİ İLİMİZ NESİ İLE MEŞUR....

12/1/2008 - ROBİNSON OTELLERİ

11/1/2008 - HADRİYANUS TAPINAĞI

Kapıdağı Yarımadası'ndaki Hadriyanus Tapınağı Atina'daki Zeus Tapınağı'ndan daha ihtişamlı bir yapı. Sadece büyüklüğü açısından değil, aynı zamanda işçiliğiyle de daha üstün özelliklere sahip. Örneğin, diğer örneklerinde tapınağın çatısını taşıyan sütunlar parça blokların üst üste eklenmesiyle oluşurken Hadrianus Tapınağı'nda sütunlar yekpare mermerden. Üstelik bir de Zeus tapınağından 5 m daha uzun. Yine Kyzkos'un bir parçası olarak inşa edilen antik tiyatro da boyutlarıyla Roma'daki Kollezyumla karşılaştırılabilecek bir yapı.

Hadriyanus Tapınağı'nın temel kalıntısı ve altındaki dehlizler yerinde duruyor ve hala gezilebiliyor. Yer yer, çok kaliteli bir işçiliğin olduğu sütun başlarının parçalarını oraya buraya serpilmiş olarak bulabiliyorsunuz. Tiyatronun görkemli giriş kapısının sağ kanadı hala ayakta. Zeytinliklerin içinde bir akar su yatağının üzerine konan ve su dövüşlerinin sergilendiği yapının sahnesinde bugün dev çınarlar gösteri icra ediyor. Tiyatronun toprak altında kalmış basamaklarını işgal etmiş seyircileri de kozmopolit ve kalabalık bir bitki topluluğu olmuş bir tapınaktır.

29/12/2007 - AKCAKOCAYA GİTTİNİZ Mİ?

BU GÜZEL TÜRKİYEMİN GİZLİ SAKLI KALMIŞ HARİKA YERLERİNDEN BİRİDE AKÇAKOCA NETTE DOLASIRKEN SİZLER İÇİN GÖRDÜĞÜM BU MANZARAYI PAYLAŞIP BİRAZ BİLGİ TOPLAMAK İSTEDİM. BAKALIM NEDEN AKÇAKOCA DENMİŞ....

Tarih boyunca birçok medeniyetlere evsahipliği yapmış Akçakoca’nın ilk yerleşim tarihi kesin olarak bilinmemekle beraber; bölgeye ilk gelenler M.Ö. 1200 tariklerinde Track ve Frickler’miş. Kimer ve İskit akımlarıyla zayıflayan Frick’ler Lidya’lılar tarafından ortadan kaldırılmışlar ve Lidya Krallığını kurmuşlardır.

           M.Ö. 708 tarihinde Pers İmparatorluğu kurulmuştur. Bolu ve havalisi Karadeniz kıyılarında Abanutıkus, Sinope, Eolya, Heraclia, Kieros ve Dias şehirlerini kurmuşlardır.

           M.Ö. 333 yılında Makedonya Kralı Büyük İskender Dörtyol ovasında Persleri kesin yenilgeye uğratarak Anadolu’ya hakim olmuştur. Babilde M.Ö. 323 de ölünce hanedan dağıldı ve miras generalleri arasında bölüşülmüş; sekiz devlet kurularak Helenistik çağ başlamıştır..

           M.Ö. 377 – 74 yılları arasında Bitinya Krallığının ilk kralı Bias ; merkezi ise, önceleri Astakos sonraları Nikomedia (İzmit) olmuştur. M.Ö. 91 – 74 de Bitinya tamamen Roma’ya verilmiştir. M.Ö. 74 de Roma Konsülü Lucullus Mihtridata mislime Karadeniz komutanı Cotta’ya Heracliea, Diapolis, Alaplı’nın yıkılmasını emretmiştir.

           Potnos kralı Mithridatın donanması Karadeniz’de fırtınaya yakalanarak Melen çayına sığınmış, Diapolis üzerinden karadan Heraclia’ya gitmiş. Mithridat kuvvetlerinin bölgeden ayrılması ile Roma kuvvetleri Bitinyaya girmişler; Antonius Heraklia’yı Galat prensi Adriyotorikse vermiş, Latin kültürüne kalan bölgenin isimleri dahi değiştirilmiştir.

           395 yılında Roma İmparatorluğu ikiye bölünmüş, Doğu Bitinyaya Honoriat denilmiştir. Buranın merkezi Klodiopolis (Bolu), başlıca şehirleri Prusias (üskibi), Diapolis (Akçakoca) dır.

           1204 yılında 4. Haçlı orduları İstanbul’a yerleşmişler, Latin İmparatorluğunu kurarak hüküm sürmüşlerdir. Ceneviz’ler Karadeniz kıyılarında yerleşerek daha önceleri kurulmuş olan Diapolis, Herakliea, Amesus şehirlerinde ticaret ve deniz siteleri kurarak mevcut kaleleri onarmışlardır. Akçakoca’daki kale Ceneviz Kalesi olarak anılıyorsa da burası çok önce Yunan göçmenleri tarafından kurulan Diapolis şehrine aittir.1261 yılında Bizanslılar Latin hakimiyetine son vererek tekrar egemenliklerini ilan etmişlerdir..

           Akçakoca ve yöresine ilk Türklerin gelmeleri 1085 tarihinde başlar. 1077 – 1086 Anadolu’da Selçuklular zamanında 49 beylik kurulmuş; bunlardan İznik Beyliği (Bolu – Kocaeli – Bursa) Bitinya’yı içine alıyordu. Selçuklu Anadolu Devleti ,1255 de Moğol idaresine girmiş, 1308 de Mesut’un ölmesiyle son bulmuştur.

           Bizans 1285 – 1338 yılları arasında zor günler yaşıyordu. Türk akınlarını durduracak güçleri yoktu. Bitinya’ya bağlı şehirlerin çoğu Türklerin eline geçiyordu. 1319 yılında Diapolis, 1323 yılında Prusias, 1324 yılında Kladiapolis şehirleri Orhan Gazi ve Konuralp tarafından ele geçirilmişler Osmanlı Beyliği sınırlarına katılmışlardır.

          Osmanlı İmparatorluğu döneminde bölge Osman Gazinin silah arkadaşı olan Akçakoca Bey tarafından idare edilmiş, Bizanslıların verdiği Diapolis ismi Akçaşar olarak değiştirilmiştir. 18 yy. da Şar - Şehir olarak değiştirilmiş Akçaşehir adını almıştır. 1923 yılında Cumhuriyetin ilanıyla Teşkilatı Esasiye kanununa göre Bolu vilayet, Düzce kaza, Akçaşehir de nahiye olmuştur.

          23 Haziran 1934 tarihinde bir nahiye iken ilçe haline getirilmiş ve bölgeyi zapteden Akçakoca Beyin ismine izafeten 7 Eylül 1934 tarihinde Akçaşehir’in adı AKÇAKOCA olmuştur.

http://www.akcakoca.org